“Jij of ik?”
Dat was de allereerste vraag die mijn vrouw stelde toen we het over kinderen kregen. Niet: willen we kinderen? Hoeveel? Wanneer? Nee hoor. Gewoon rechttoe rechtaan: “Jij of ik?” En eerlijk: dat vat ons huwelijk perfect samen. Praktisch, liefdevol en met een vleugje chaos.
Spoiler: ik was als eerste aan de beurt.
De donorzoektocht: Tinder maar dan voor je baarmoeder
Als heterokoppel heb je doorgaans een redelijk overzichtelijk proces: knipoog, wijn, dekbed. Wij daarentegen doken in een digitale catalogus met profielen van mannen die hun steentje wilden bijdragen zonder ooit een luier te verschonen. Serieus – het voelde als Tinder, maar dan met als enige doel: zwanger worden.
Mijn vrouw scrolde fanatiek door de profielen alsof ze op zoek was naar de perfecte combinatie van Harry Potter en een jonge George Clooney. “Deze heeft een master in biochemie en zingt in een koor!”
“Prima,” zei ik. “Kan hij ook in een potje mikken?”
En toen: zwanger. Of eigenlijk… zwangerS
Want wees eerlijk: als lesbisch stel heb je bij élke stap van het proces publiek. Van de fertiliteitsarts tot de laborant tot je eigen moeder die vraagt of ze de donor ‘mag googelen’. En als je dan eindelijk zwanger bent, krijg je automatisch te horen: “Wie van jullie is het?”
Ik begon maar te zeggen: “We doen het samen, maar ik draag hem. Mijn vrouw draagt de chips.”
Kind nummer twee: het vervolgverhaal
Vier jaar later was het haar beurt. En eerlijk is eerlijk: ik was de perfecte zwangerschapscoach. Ik had ervaring, kennis en een rugtas vol zwangerschapscravings op voorraad. Zij had… ochtendmisselijkheid en een kleuter die haar buik als springkussen zag.
Toen de derde kwam (lang leve restmateriaal uit het donorarchief), had niemand nog illusies over een rustige kraamtijd. De oudste wilde helpen met luiers verschonen, de middelste wilde óók baby zijn, en de jongste… tja, die huilde vooral alsof hij doorhad dat hij het toetje van het stel was.
En toch: geen moment spijt van het kinderen krijgen
Kinderen krijgen met een vrouw betekent misschien wat meer papierwerk, wat meer uitleg op verjaardagen (“Nee, er is geen papa. Nee, ook geen geheime oom.”), en wat meer hormonen in huis tijdens een dubbele PMS-dag. Maar het betekent ook: samen huilen van het lachen als je peuter roept dat hij “later ook een baby wil baren”, omdat hij ons dat nou eenmaal heeft zien doen.
We zijn misschien geen standaardgezin, maar als chaos, liefde en teamwork de norm zijn… dan doen we het verrassend goed.
Lees ook:
Heb jij ook een bijzonder pad bewandeld richting ouderschap?
#nospon
